Nagle coś błysnęło, walnęło i zrobiła się cisza.
Lekki wiatr rozbijał setki, tysiące, miliony
atomów kwasu siarkowego o moje serce.
Stojąc tam nie wiedziałem co zrobić, stać? Iść? Zniknąć?
A wy? Co zrobilibyście na moim miejscu?
Znowu zapomniałem parasolki.
Jakaś kropla spadła do wody wytwarzając falujący okrąg.
Ujrzałem swoje odbicie.
Jakaś godna pożałowania twarz patrzyła teraz na mnie z pogardą.
Co ja zrobiłem?
Ręka sięgnęła kamienia i rzuciła w jego stronę.
Nagle kamień wpadł w wodę i trafił go w twarz.
"Poczekaj, już ja się tam do ciebie przejdę!
Nie będziesz mnie ranił swoim mętnym spojrzeniem".
Ale było na to za zimno.
Więc odszedłem.
"Poczekaj do zimy!"- pomyślałem.
